0
0
Bir politika karması, bir ülkenin ekonomisini yönetmek veya belirli bir ekonomik krize yanıt vermek için benimsediği tamamlayıcı maliye ve para politikalarının herhangi bir bileşimi olabilir. Politika karışımı genellikle ABD’deki Federal Rezerv gibi ülkenin merkez bankasının ve onun federal hükümetinin katkılarından oluşur.
Politika Karması Nasıl Çalışır?
Bir ülkenin ekonomi politikası, maliye politikası ve para politikası olmak üzere iki bileşenden oluşur.
Bir ulusun maliye politikası, para harcamayı ve para toplamayı içeren tüm programlarından oluşur. Bu programlar kısmen ekonominin istihdam, enflasyon ve mal ve hizmetlere olan talep gibi önemli bileşenlerini desteklemek için mevcuttur.
Ülkenin para politikası, öncelikle kısa vadeli faiz oranlarını kontrol ederek para arzını kontrol eden merkez bankası tarafından dayatılır.
Çoğu demokratik ülkede, seçilmiş federal yasama organları maliye politikasını kontrol ederken, bağımsız merkez bankaları para politikasını idare eder. ABD’de bu, Federal Rezerv’dir (Fed olarak bilinir).
Hükümetler ve merkez bankaları genellikle geniş bir hedefler kümesini paylaşır. Bunlar arasında düşük işsizlik oranı, istikrarlı fiyatlar, ılımlı faiz oranları ve sağlıklı büyüme yer alıyor. Mali ve parasal politika yapıcılar bu hedeflere ulaşmak için farklı araçlar kullanır ve genellikle farklı öncelikleri vurgular. Hükümetler, düzenli aralıklarla halktan onay alması gereken seçilmiş görevliler tarafından yönetilir ve bu gerçeğin, uyguladıkları politikaların zamanlaması ve doğası üzerinde etkisi vardır. Merkez bankacıları, seçmenlere doğrudan cevap vermeyen teknokratlardır. Bu onlara bağımsız hareket etme yeteneği verir.
Politika Karması Örneği
Peki tüm bunlar nasıl çalışıyor? İyi ve kötü zamanlarda, enflasyonu kontrol etmek, politika karması çözümüyle ilgili bir sorunun başlıca örneğidir. Enflasyon, fiyatlar yükseldiğinde ve tek bir para biriminin satın alma gücü düştüğünde ortaya çıkar. Bu, insanların daha az mal ve hizmet satın aldıkları anlamına gelir çünkü paraları eskisi kadar esnemez. Sorun, tüketici ve iş harcamalarında bir düşüşe yol açan sarmallar.
Bazı işletmeler, zayıf talep ışığında üretimi kıstı. Diğerleri daha iyi zamanları bekleyerek genişleme planlarını erteledi. Bu, diğer etkilerin yanı sıra daha yüksek işsizliğe yol açar. Bir ülkenin federal hükümeti ve merkez bankası, bir politika karması yoluyla enflasyonu frenlemeye yardımcı olmak için devreye girebilir. Örneğin hükümet, tüketicileri veya işletmeleri veya her ikisini birden daha fazla para harcamaya teşvik etmek için vergi indirimleri uygulayabilir. Aynı zamanda, merkez bankası hem tüketiciler hem de işletmeler tarafından yeni yatırımları teşvik etmek için faiz oranlarını düşürebilir. Merkez bankası ayrıca para arzını artırarak bankalara daha fazla borç verme teşviki verebilir.
Büyük Durgunluk
Genel olarak konuşursak, bu, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki 2008 mali krizine verilen yanıtı karakterize eden politika karışımıydı . Kriz, konut piyasasındaki çöküş, artan faiz oranları ve subprime borçluların temerrüde düşmesiyle başlatıldı. Bu, küresel finans piyasasında bir çöküşe yol açan bir domino etkisi yarattı ve sonuçta Büyük Durgunluk ile sonuçlandı. Maliye ve para politikası da farklı yönlere itebilir. Maliye politikası yapıcıları kemer sıkma tedbirlerini sürdürürken merkez bankası para politikasını gevşetebilir. Aynı mali krizin ardından Avrupa’da da böyle oldu. Yada halkın desteğini kazanmaya hevesli yasa koyucular, sıkı bir işgücü piyasasına ve enflasyonist baskılara rağmen vergileri düşürmeye veya harcamaları artırmaya karar verebilir. Bu eylemler merkez bankasını faiz oranlarını yükseltmeye zorlayabilir.
İlginizi Çekebilecek Benzer Konular:
