0
0
Para politikası ve maliye politikası, bir ulusun ekonomik faaliyetini etkilemek için kullanılan en yaygın olarak tanınan iki araca atıfta bulunur. Para politikası öncelikle faiz oranlarının yönetimi ve dolaşımdaki toplam para arzı ile ilgilidir ve genellikle ABD Federal Rezervi gibi merkez bankaları tarafından yürütülür. Maliye politikası, hükümetlerin vergilendirme ve harcama eylemleri için toplu bir terimdir. Amerika Birleşik Devletleri’nde ulusal maliye politikası, hükümetin yürütme ve yasama organları tarafından belirlenir.
Para politikası
Merkez bankaları tipik olarak bir ekonomiyi canlandırmak veya büyümesini kontrol etmek için para politikasını kullandılar. Para politikası, bireyleri ve işletmeleri borçlanmaya ve harcamaya teşvik ederek ekonomik aktiviteyi teşvik etmeyi amaçlar. Tersine, harcamaları kısıtlayarak ve tasarrufları teşvik ederek para politikası, enflasyon ve aşırı ısınan bir ekonomiyle ilişkili diğer sorunlar üzerinde bir fren görevi görebilir.
“Fed” olarak da bilinen Federal Rezerv, ekonomiyi etkilemek için sıklıkla üç farklı politika aracı kullanmıştır: açık piyasa işlemleri, bankalar için zorunlu karşılıkların değiştirilmesi ve iskonto oranının belirlenmesi. Açık piyasa işlemleri, Fed’in ekonomiye para enjekte etmek veya parayı dolaşımdan çekmek için ABD devlet tahvili alıp satması durumunda günlük olarak gerçekleştirilir. Rezerv oranını ayarlayarakveya bankaların rezervde tutmaları gereken mevduat yüzdesi, Fed, bankalar kredi verdiğinde yaratılan para miktarını doğrudan etkiler. Fed ayrıca, tüm ekonomide kısa vadeli faiz oranlarını etkilemesi amaçlanan iskonto oranındaki (finansal kurumlara verdiği krediler için uyguladığı faiz oranı) değişiklikleri hedefleyebilir. Para politikası, enflasyonu ve büyümeyi etkilemek için para arzını genişletmek ve daraltmak açısından daha kör bir araçtır ve reel ekonomi üzerinde daha az etkisi vardır. Örneğin, Fed Büyük Buhran sırasında agresifti. Eylemleri deflasyonu ve ekonomik çöküşü engelledi, ancak kayıp çıktı ve işleri tersine çevirecek önemli bir ekonomik büyüme yaratmadı.
Genişletici para politikası, varlık fiyatlarını artırarak ve borçlanma maliyetlerini düşürerek, şirketleri daha karlı hale getirerek büyüme üzerinde sınırlı etkilere sahip olabilir.
Maliye Politikası
Genel olarak konuşursak, çoğu hükümet maliye politikasının amacı, bir ekonomide toplam harcama düzeyini, toplam harcama bileşimini veya her ikisini birden hedeflemektir. Maliye politikasını etkilemenin en yaygın olarak kullanılan iki yolu, devlet harcama politikalarındaki veya devlet vergi politikalarındaki değişikliklerdir. Bir hükümet, bir ekonomide yeterli ticari faaliyet olmadığına inanırsa, genellikle teşvik harcaması olarak adlandırılan, harcadığı para miktarını artırabilir. Harcama artışlarını ödemek için yeterli vergi makbuzu yoksa, hükümetler devlet tahvili gibi borçlanma senetleri ihraç ederek borç para alır ve bu süreçte borç biriktirir. Buna açık harcama denir.
Hükümetler vergileri artırarak ekonomiden para çeker ve ticari faaliyeti yavaşlatır. Tipik olarak; maliye politikası, hükümet ekonomiyi canlandırmak istediğinde kullanılır. Ekonomik büyümeyi teşvik etmek amacıyla vergileri düşürebilir veya vergi indirimleri sunabilir. Maliye politikası yoluyla ekonomik sonuçları etkilemek, Keynesyen ekonominin temel ilkelerinden biridir. Bir hükümet para harcadığında veya vergi politikasını değiştirdiğinde, nereye harcayacağını veya neyi vergilendireceğini seçmelidir. Bunu yaparken, hükümetin mali politikası belirli toplulukları, endüstrileri, yatırımları veya emtiaları üretimi desteklemek veya caydırmak için hedefleyebilir – bazen eylemleri tamamen ekonomik olmayan düşüncelere dayanır. Bu nedenle, maliye politikası, ekonomistler ve siyasi gözlemciler arasında sıklıkla hararetle tartışılmaktadır.
Aslında, toplam talebi hedefliyor. Şirketler ayrıca artan gelirler gördükçe fayda sağlar. Bununla birlikte, ekonomi tam kapasiteye yakınsa, genişletici maliye politikası enflasyonu tetikleyebilir. Bu enflasyon, maliyetleri müşterilere kolayca yansıtamayacak rekabetçi sektörlerdeki belirli şirketlerin marjlarını tüketiyor; aynı zamanda sabit gelirli insanların parasını da yiyor.
İlginizi Çekebilecek Benzer Konular:
